اینجا دیدار موج می زند و اوج، هوای پرواز به صعود قلهء یک فتح بی نظیر را کرده است،
خلوص و خلسه در آمیخته اند، چنان که ساحل روی فوران دردِ موج های آواره بی امان
تاب می خود و دستی نامرئی شاید شبیه دست های تو بی آنکه بخواهد بشناسمش
چینی نازک تنهاییم را با طرحی از مخمل رویایی یک پونهء وحشی بند می زند. کسی
حادثه را خبر می کند و عکس احساس برنده شدنم روی حوض بلوری اندیشه می افتد،
باران یک ریز گوی سبقت را از اشک می رباید. صدای موزون و لطیف اسارت یک رها در
قفس آسمان چشم خیره شدگان به سرنوشت را آزار می دهد و من همچنان تا رسیدن
به تو پارو می زنم.
قرار ما تمام جزیره های ناشناخته، نرسیده به هیچ، زیر آلاچیق های آرزو
 جنب نخستین جای پایی که روی برف می ماند، نزدیک خدا، آسمان هفتم
 در همسایگی ملکوت، اوج الهام و رسیدن به آنچه مولانا می جست،
هر کجا که مطمئن می شوم دیگر بی دغدغه تو برای منی.
حالا از دورِ نزدیک، یک ضریح غرق کبوتر، یک طاقچه پُر شعر حضرت حافظ، یک ایوان سرشار
از شمعدانی های صورتی و تا ته دنیای عاشقی را تقدیمت می کنم.
الهی اونی که دوسش داری بیشتر از تو دوست داشته باشه، بی قراریش انقدر سر به فلک
بزنه که نه غرور تو بشکنه، نه دل اون، اون وقت اهل آسمون یه کاری کنن که اون همونی بشه
که تو می خوای.

                                   نیمه ی شعبان مبارک.